SATILIK HATIRALAR

      Canım sıkkın çıktım evden, adımlarım nereye götürürse öyle yürümeye başladım, bir sokak kedisi dolaştı ayaklarıma eğilip okşadım başını, yeşil gözleri vardı, boyun kıvrımlarını okşadığımda daha bir sırnaştı.

      Lokantanın önüne saksılara ekilen fesleğen kokusu geldi hafiften,  garsonun şaşkın bakışlarına aldırmadan küçük bir parça kopardım ve elimle hafif okşadıktan sonra burnuma doğru tuttum, bütün losyonlara inat kokusunu çektim içime.

      Sokakta seyyar satıcıların bağrışmaları arasında kendimi Eminönü’nde buldum. Pazar günü olduğundan dükkânların çoğu kapalı ama eski eşya satanlar kaldırımlara sermişti tezgâhlarını.

       Tespihler, kullanılmış saatler, eski elbise, pul ve eski para koleksiyonu satıcılarının tezgâhlarına bakarken küçük bir köşede yaşlı bir satıcı çekti dikkatimi.

      Birkaç kalem, eski bir sigaralık ve bir resim albümü vardı tezgâhında, resimler siyah beyaz, kimi üç beş arkadaş sarılmış birbirine, kimi yalnız başına yapma bir çiçeğin süslediği bir masada poz vermiş, elimle albümün yapraklarını karıştırırken bir düğün resmi takıldı gözüme,

        18–20 yaşlarında bir gelin ve damat resmiydi, yüzlerinde o günün mutluluğu, resmin altında Foto-Yeşilpınar yazısı, resmin arkasına baktım bir not, “kadirşinas dostumuz Emin beyefendiye hürmet ve saygılarımızla, bu saadet resmimizi gördükçe bizi hatırlamanız dileğiyle”

                                                                Feriha ve Mehmet-Mayıs–1946.

       Şimdi hayattalarsa seksen yaş civarında olmalılar, acaba bu resmin bir gün bitpazarında yerde üç kuruşa satıldığın görseler neler düşünürlerdi bu geldi aklıma, garip bir hüzün çöktü yüreğime.

       Cahit Sıtkı Tarancı’nın bir şiirinde,

       Tereke,

Ben ölürsem ölürüm bir şey değil,

Ne olursa garip eşyama olur.

Bir hayır sahibi çıkar mı dersin,

Mektuplarımı iade edecek.

Ya kitaplarım ya şiir defterim?

Yanarım bakkal eline düşerse.

Kim bilir bu döşekte kimler yatar,

Hangi rüyaları örter bu yorgan.

El sırtında böyle zarif durmaz,

Ismarlamadır elbisem, pardösüm;

Her ayağa göre değil kunduram;

Bu kravat ben bağladıkça güzeldir;

Bu şapkayı kimse böyle giyemez.  

            (   Varlık–1942  )

     Sonra;  kitaplarım, resimler, ata yadigârı eşyalarım geldi gözümün önüne, bir gün dönülmez ufuklara yelken açtığımda benim hatıralarım, şiirlerim, öykülerimi yazdığım defterlerim, eşimle, çocuklarımla çekildiğim resimler acaba bitpazarlarında kaldırıma serilerek bir bardak çay fiyatına satılırsa diye hüzün kapladı yüreğimi, yağmur yüklü bulut misali dokunsalar ağlayacak hale geldim.

      İstanbul yağmur oldu, yağdı ruhuma, deniz hırçınlaştı, Galata köprüsünde balık tutan oltacıların küçük su kaplarına koydukları istavritler gibi nefes almam zorlaştı, yürüdüm, yürüdüm…

        Dolmabahçe’de sarayın karşısına geldiğimde Galata Bankerlerinden borç alınarak yapılan bu sarayın kimselere kalmadığını, kimlerin gelip geçtiğini, velhasıl hatıraların bir gün bitpazarlarında satılacak eşya olarak sıradanlaştığını, bu dünyaya misafir olarak geldiğimizi kavradım.

     Oysa bu gerçekle her gün iç içe değimliyiz. Güzel bir söz vardır, “ Bu dünyada, malda yalan, mülkte yalan, var biraz sende oyalan” Bir karakarga, bir kaplumbağa’nın ömründen daha kısa yaşantımızda çabalayıp, çırpınırız, bir gün sadece birkaç metre beze sarılarak gideceğimizi bile, bile.

    Bir şeyler biriktirir, çekmeceler, ipek örtüler arasında saklarız. Sonra hatıralarımız satılır bitpazarlarında…

                                                                Engin KASAP- İstanbul- 07/10/2009